Nekada je svaki veliki turnir za Englesku donosio novu dozu razočaranja. Ispadanja od slabijih rivala, izgubljeni penali i generacije vrhunskih fudbalera koje nisu uspijevale ispuniti ogromna očekivanja postali su zaštitni znak engleskog fudbala.

Danas je slika potpuno drugačija

Pobjedom od 2:1 nakon produžetaka protiv Norveške, Engleska je izborila plasman u polufinale Svjetskog prvenstva i nastavila niz rezultata kakav nikada ranije nije imala. U posljednjih pet velikih takmičenja čak četiri puta igrala je najmanje polufinale, jedino su u Kataru ispali u četvrtfinalu, što je rezultat kojim se mogu pohvaliti samo najveće svjetske fudbalske sile.

Predvođeni Džudom Belingemom (Jude Bellingham) i Harijem Kejnom (Harry Kane), Englezi više ne dolaze na velika takmičenja s nadom da mogu iznenaditi. Danas dolaze po trofej.

Od Islanda do svjetskog vrha

Teško je zaboraviti šokantnu eliminaciju od Islanda na Evropskom prvenstvu 2016. godine. Samo dvije godine ranije Engleska je na Svjetskom prvenstvu u Brazilu završila posljednja u grupi, osvojivši svega jedan bod.

Malo ko je tada vjerovao da će upravo ta reprezentacija u narednoj deceniji postati sinonim za kontinuitet na najvećoj sceni.

Od tada je Engleska igrala dva finala Evropskog prvenstva i sada stigla do novog polufinala Mundijala, potvrđujući da više ne pripada krugu reprezentacija koje povremeno bljesnu, već samom vrhu svjetskog fudbala.

Tuhel nastavlja tamo gdje je Sautgejt stao

Veliki zaokret započeo je tokom mandata Gereta Sautgejta (Gareth Southgate), koji je promijenio mentalitet reprezentacije i vratio vjeru da Engleska može igrati završnice najvećih turnira.

Sada je na Tomasu Tuhelu (Thomas Tuchel) da napravi posljednji iskorak – osvajanje velikog trofeja.

Već u polufinalu čeka ih Argentina i duel protiv Lionela Mesija (Lionel Messi), utakmica koja bi mogla obilježiti cijelu jednu generaciju engleskih fudbalera.

Današnji rezultati nisu plod slučajnosti.

Engleski fudbal godinama ulaže u razvoj mladih igrača kroz modernizovane akademije i nacionalni centar Sent Džordžs Park (St George's Park), koji je postao baza razvoja svih reprezentativnih selekcija.

Rezultat je impresivna proizvodnja talenata. Osim Belingema (Jude Bellingham), okosnicu tima čine Deklan Rajs (Declan Rice), Bukajo Saka (Bukayo Saka) i Eliot Anderson (Elliot Anderson), dok selektor može ostaviti van sastava igrače poput Trenta Aleksander-Arnolda (Trent Alexander-Arnold), Kola Palmera (Cole Palmer) i Fila Fodena (Phil Foden), a da kvalitet ekipe gotovo ne opadne.

Iza njih već dolazi nova generacija predvođena Aleksom Skotom (Alex Scott), Džošom Kingom (Josh King), Itanom Nvanerijem (Ethan Nwaneri), Riom Ngumohom (Rio Ngumoha) i Maksom Daumanom (Max Dowman), jednim od najvećih talenata engleskog fudbala.

Više nema alibija

Engleska je godinama slavila ulazak u polufinale kao veliki uspjeh. Danas su standardi znatno viši.

Ova generacija ima kvalitet, iskustvo i širinu kakvu Engleska dugo nije posjedovala. Zato će se njen uspjeh mjeriti samo jednim kriterijem – da li je konačno osvojila trofej.

Prvi korak je duel protiv Argentine. Ako preskoče tu prepreku, Kejn (Harry Kane), Belingem (Jude Bellingham) i društvo imaće priliku da ispišu jednu od najvećih stranica u historiji engleskog fudbala i donesu naslov svjetskog prvaka koji navijači čekaju još od 1966. godine.